Afdrukken

Kerstgedachte voor 2015 door René Spruijt

Geplaatst door redactie Roosendaal op internet op .

René Spruijt was stadsdichter van Roosendaal na Anneke Lips en voor Leo Lotterman. Hij stuurde ons deze kerstgedachte.

AZC weg ermee,
roepen velen al lang en zo hard, dat ik er het zwijgen op heb toegedaan. Nu is het tijd dit vrede- bewarend zwijgen te doorbreken.

Er ligt een kind op het strand heen en weer te schommelen in de branding. Zijn gezicht in het zoute water. Dood. Heel Nederland huivert. De wereld staat even stil. Ons hart krimpt. Dit mag niet, dit kunnen wij niet tolereren. Wat een verdriet voor de ouders van dit kind.
Dan kloppen die vader en moeder aan de poort van ons dorp of onze stad. En wij? Wij schilderen spandoeken, ballen onze vuisten, want die vader komt onze dochter verkrachten. Wie schildert onze deze spookbeelden voor? Maken we elkaar gek? Maken de media ons murw? Zijn er geen leiders in dit land die met menselijke maat kunnen besturen?

René Spruijt was stadsdichter van Roosendaal na Anneke Lips en voor Leo Lotterman. Hij stuurde ons deze kerstgedachte.
Geldt alleen de economische factor als het om toelating gaat? Zoveel maal een maandbedrag aan voedsel en onderdak geeft als uitkomst altijd een aanzienlijke som geld. Het bedrag dat in Nederland jaarlijks aan zinloze en onverdiende bonussen wordt overhandigd aan vertrekkende werknemers, want bestuurders zijn uiteindelijk ook dienstig aan het maatschappelijk belang, wordt per 100 asielzoekers bijlange na niet gehaald.
We kunnen blijkbaar niet anders dan de vaders en moeders met wat ze nog hebben van hot, na 72 uur opvang, naar her sturen. Opvang is te duur, opvang brengt een andere cultuur, opvang ontmoet je op straat. We zijn bang voor wat we niet eens kennen. Smijten met hekken, bedreigen elkaar als onnadenkende testosteronbommetjes. Voor wie moeten we eigenlijk bang zijn?

Als de opvang weg is, roept iedereen dat het toch wel mee valt: ‘Je merkt er niets van.’ Nee, wij merken er niets van. Maar zij merken het wel. Zij weten en voelen dat ze welkom zijn. En te vaak ook dat ze niet welkom zijn.
Die vluchteling is een mens op zoek naar een bed, naar een veilig leven. Het is in Europa honderden malen Kerstmis, maanden lang al. En het is nog niet voorbij. Laten we in Nederland die ene láátste herberg zijn. Telkens en telkens weer. Dat kunnen wij.

René Spruijt
Roosendaal